تا دالگ  ِ روژه یل  ِ ژا ن

تا دالگ  ِ شه وه یل  ِ وا

تا دالگ  ِ سال  ِ سه رد  ِ بی هیورم

ها وه هیورم

له بژانگم شیعر چه قی

شیعر  ِ وا

شیعر  ِ واران

شیعر  ِ وه فر.

شیعر  ِ من

شیعر  ِ دیشتیل  ِ دل وازه

رنگه ی تال  ِ وارانه و وا

له شه وی

ک هساره ی شه ل  ِ شه وار

نووا شووان  ِ نانه له م

گیر  ِ  زلف  ِ   سیه ی  ِ  دیوه ت  ِ گه ورا مال  ِ که شکه شانه

و هوفه هاف  ِ شلپ  ِ قین  ِ مه ونج   ده لیاسه

ک سه ر کوتی .

شیعر  ِ من

ده نگ  ِ سووز  ِ نه ی  ِ شه و  ِ  " پاتوره " * سه

له دارسانه یل  ِ به ریو

له دوول  ِ سه ونز  ِ شه واژوو

وه ته قه ی  کلوانک  ِ په ریه یله

ک تال  ِ دلداری په یشتنن

له ناو که لان  ِ زنگانی .

شیعر  ِ من

شیعر  ِ شه وه

شیعر  ِ شه واره یل  ِ هه له ت

نیوته ک و خه س

چ چه و وا که

چ چه ود

بوه س .

وه که متاره یل  ِ کان کردی

کری له لیق  ِ لیه ر کیشن

له ریو پرچ  ِ په لک  ِ شیعرم

له ریو هه ورام  ِ له ش  ِ شه و

بوو قه سیان  ِ ده ی دام تی

له چه م  ِ چوول  ِ شیعر  ِ من

له پیشتوه یل  ِ ته نیایی . 

           *****

تا مادر  ِ روزان  ِ درد

تا مادر  ِ شبهای  ِ باد

تا مادر  ِ سالهای  ِ سرد و

بی بار

در خاطر  ِ من است

از مژه هایم شعر می تراود

شعر  ِ باد

شعر  ِ باران

شعر  ِ برف .

شعر  ِ من

شعر  ِ دشتهای  ِ فراخ است

ضرباهنگ  ِ باران و

باد

در شبی

که ستاره ی  ِ پیشاهنگ

چوپان  ِ لنگ و بیگار

دل

در بند  ِ گیسوان  ِ سیاه  ِ دختر  ِ کهکشان دارد

وطنین  ِ موج  ِ دریا ست

که سر می کوبد .

شعر  ِ من

سوز  ِ شب  ِ نی  ِ پاتوره است

در درخت زاران  ِ بلوط

در دشت های  ِ سبزی

که شب چران  ِ گله اند

و ترنم  ِ انگشتری  ِ پریانی ست

که نخ  ِ دلدادگی می ریسند

در سایه ی  ِ سیاه چادرها .

شعر  ِ من

شعر  ِ شب است

شعر  ِ شبانه های  ِ کویر

چشم

چه بگشایی

چه ببندی .

کفتاران

با ولع

خطی از آب  ِ دهان می کشند

روی  ِ سرشاخه های  ِ بید  ِ شعرم

واز تن  ِ ورم کرده ی  ِ شب

بوی  ِ استفراغ می آید

پشت  ِ تپه های  ِ تنهایی

در رودخانه ها ی  ِ پرت  ِ شعرم .

*********************************

* پاتوره : نام مردی دلداده که در ادبیات عامیانه ی کلهری

عاشق دختری به نام پری می شود و.......